miércoles, 13 de noviembre de 2013

Nunca Máis

Con dous anos de blog ás miñas costas, cada vez vou notando máis que teño unha especie de "arquivo" persoal para enlazar temas que xa tratei e non repetirme. Pero xa comentei por aquí outra vez que, á marxe disto, teño outro arquivo propio un tanto peculiar que ás veces semella un antecedente deste espazo, na medida en que me servía para escribir o que me petaba: as revistas e xornais manuscritos que facía durante anos, con recortes dos moitos xornais que sempre abundaron na miña casa (vén de lonxe o tema do xornalismo) e rotuladores de cores.

Cando se produciu a catástrofe do Prestige eu tiña quince anos e ó longo de aquel 2002 fixen un anuario (máis de 260 páxinas, o resto si teñen texto e bastante, aínda que as que vou compartir sexan só fotos practicamente) no que incluín moito espazo dedicado a aquel tema que me impactara como nos aconteceu a todos. E hoxe, que se cumpren once anos, que se fixo pública unha sentenza irrisoria, quero recorrer a aquelas páxinas que gardo con moito agarimo (aínda que me dá tamén un pouco de pudor compartilas, todo hai que dicilo). Sen engadir moito máis, por aquilo de que as imaxes falan:


O punto de partida da catástrofe.

martes, 12 de noviembre de 2013

Twitter y yo

Cuando echo un vistazo a los mails que recibo con los debates de los grupos de LinkedIn a los que pertenezco, abundan los consejos para hacer mil cosas como se debe: "crear tu marca personal", "conseguir visitas para tu blog", "optimizar tu perfil de x red social"... A veces se encuentran cosas interesantes -por eso les echo un ojo-, pero es mucha la gente que anuncia sus posts con títulos pomposos y, yendo de entendidos, solo dicen cosas de sentido común. Por ejemplo (y no voy a enlazar, claro): "La importancia de tu foto de perfil en Twitter", basado en que no dejes demasiado tiempo el huevo que se te asigna por defecto.

Esto que comento, sumado a que hace un tiempo leí un par de posts de personas que contaban sus "reglas" para el uso de Twitter, me ha llevado a contar aquí, no tanto mis normas, pero sí mi experiencia en una red social que considero muy enriquecedora por muchos motivos. También me lleva a contarla una mención que recibí hace semanas (no inserto el tuit porque no sería raro que lo borren):




domingo, 10 de noviembre de 2013

Rifas para el sorteo... de un trabajo

El viernes vi en el Telediario una de esas noticias que no te dejan indiferente: dos "emprendedores catalanes" han ideado un sorteo cuyas rifas cuestan cinco euros y cuyo premio no es un jamón, una cesta navideña, un viaje o un coche, se trata de algo que hoy resulta más preciado seguramente que casi cualquier otra cosa: un puesto de trabajo.


Rifas por cinco euros para un puesto de trabajo
Podéis ver el vídeo en este enlace, desde el minuto 33:30, aproximadamente.


viernes, 8 de noviembre de 2013

El cierre como fin de la manipulación

Esta semana hemos sabido del cierre de dos televisiones. La primera -menos trascendente más allá de Galicia por motivos obvios- es Televigo, cadena local de mi ciudad que venía emitiendo desde hace 18 años. No es el objeto de este post, pero no quería dejar de aprovechar para lamentar aquí la noticia. En donde me quiero centrar, con un par de reflexiones breves, es en Canal 9, la televisión autonómica -y pública- de la Comunidad Valenciana.


Los trabajadores, en el momento de anunciar en sus
informativos la noticia del final de sus emisiones
.

miércoles, 6 de noviembre de 2013

Ni dicho con música (II)

Segunda parte de canciones con letras o fragmentos dudosos (aquí, la primera). Como tantas veces, el tamaño de la anterior se me iba de las manos y decidí cortar en dos. Pienso que podría haber tercera dentro de un tiempo.

(Nota: Vuelvo a recordar que mezclo canciones que no hay por dónde cogerlas con otras cuyos problemas son más subjetivos y de artistas reconocidos. Todo desde el humor).


-"Tengo el alma en pedazos, ya no aguanto esta pena, tanto tiempo sin verte es como una condena". Ya con el título, La ventanita del amor, no hay demasiado que añadir. La cantó Garibaldi y toda cuanta orquesta existe en este país.

-"Es una experiencia religiosaaaa". El primer éxito de Enrique Iglesias con esta canción es tan inexplicable como los que vinieron luego.

-"Tía, sin tu alegría, seré un pringao (...) Tía, sin tu valía, caeré en picao". Mención especial para este tema, Me quedaré solo. A su lado casi no merece la pena citar el "basta ya de tanta tontería, hoy voy a ir al grano, te voy a meter mano" (Estoy por ti), en el que no se andaban con rodeos Cristina del Valle y Alberto Comesaña, componentes del dúo Amistades Peligrosas durante años.



martes, 5 de noviembre de 2013

Ni dicho con música (I)

Segunda parte / Tercera / Cuarta

La idea de este post eran frases peculiares (ridículas, repetitivas, evidentes o sin mucho sentido, a mi juicio) en medio de canciones en español que no tenían por qué serlo. Al final, acabo recogiendo más de un tema en el que los problemas están más en el conjunto que en una estrofa o una rima concreta. También simplemente fragmentos graciosos, curiosos o míticos, en algunos casos ya en temas cuyo principal fin era el humor. ¡Que no se ofendan los fans de ninguno de estos intérpretes, porque hay para casi todos!

(Notas: 1. No siguen ningún orden concreto. 2. Es evidente que mezclo artistas de verdad que pudieron tener pequeños deslices con personajillos que no merecieron ni su minuto de gloria. 3. Me centro en canciones o artistas que tuvieron o tienen cierta relevancia y, salvo contadas excepciones, dejo al margen las infantiles, casi todas bastante ridículas).

-"Lo mucho que me duele este dolor". Me hacía mucha gracia esta redundancia cuando escuchaba el Laura no está de Nek hace muchos, muchísimos años.




sábado, 2 de noviembre de 2013

Famosos y colores

Tenía pendiente hace tiempo un repaso por las simpatías políticas (confesas) de nuestros famosos, más allá de los deportistas metidos a política de los que ya hablé el año pasado (también me ahorro a Toni Cantó, del que ya me he pronunciado mil y una veces). Y las palabras de Cristina Tárrega comparando Andalucía con Valencia en un acto del PP, que le valieron multitud de críticas -para mí, merecidas-, me lo recordaron. Empezamos, pues, por la mujer del ex-futbolista Mami Quevedo, reconocida simpatizante de los populares desde mucho antes de esto:


"Tu Andalucía no está como mi Valencia", dice Tárrega 
reproduciendo, según ella, las palabras que le suele dirigir a 
su marido. Lo hace con una cara que no sé cómo describir.

miércoles, 30 de octubre de 2013

De Halloween y otras importaciones

Se acerca el famoso Halloween y hace días que vemos las calabazas por los escaparates. A lo largo de mi vida he ido viendo cómo se incorporaba a las tradiciones españolas una americana que, cuando era niña, no existía mucho más allá de las clases de inglés y las películas y series producidas en Estados Unidos ("truco o trato" y esas cosas) y que ahora parece una celebración nuestra más. No lo viví con Papá Noel, pero me imagino que en su día ocurriría algo similar. Así que hoy quiero hacer un repaso (no tiene que entenderse como crítica) de todo tipo de cosas foráneas que la sociedad española ha ido incorporando de una manera u otra y en mayor o menor medida, algunas de ellas hace ya tanto tiempo que ni nos acordamos de dónde vienen.

*Nota: No se trata de inventos ahora cotidianos que también vinieron en su momento y se han extendido mundialmente (tele, teléfono, etc. etc. etc.), sino de costumbres o cosas más concretas y, muchas veces, prescindibles. Iré completando el post a medida que se me ocurran (o me sugiráis) más cosas)


Halloween es una fiesta importada de Estados Unidos
Halloween se ha convertido ya en una fiesta muy común en
España, pese a no ser propia de nuestro país.